Santiago peregrino

Santiago en madeira estucada con escarcela e bordón. De pé nunha postura forzada de pernas cruzadas, a dereita trala esquerda. Leva os pés descalzos en alusión a súa condición de apóstolo. Veste túnica longa cinguida na cintura e sobre ela un amplo manto abotoado na parte alta do peito, permitindo a saída dos dous brazos para volver cubir cas por completo a parte baixa do corpo do Apóstolo. Leva unha escarcela cadrada á altura da cintura no seu costado esquerdo e un bordón falto da parte superior que sostén coa man dereita. Cóbrese con sombreiro de aba volta adornada cunha vieira central e dous pares de bordóns cruzados a cada lado daquela. Barba completa e partida e melena que se desenvolve en amplos bucles. A figura carece da man esquerda que tal vez termase do libro. Aséntase sobre una base de tendencia circular facetada na fronte traballada na mesma peza. Conserva restos de dourado na barba e no cabelo que posiblemente sexan restos da policromía orixinal recuberta con albaialde tal vez no século XVIII, seguindo unha moda que introduciría o neoclasicismo coas ansias de imitar esculturas clásicas, incluso no material. O albaialde daríalle unha aparencia de mármore á madeira.