Santiago con orantes

Sobre un soporte adaptado á configuración xeral da representación, dispóñense tres figuras rexidas por unha estrita perspectiva xerárquica e unha pronunciada frontalidade, isto é, Santiago e dous peregrinos orantes (un home e a súa muller) de proporcións moito máis pequenas por estar realizados no oco resultante entre os brazos deste e a peaña. Preséntanse axeonllados, coas mans unidas en actitude de rezo das que colga un paternóster, e ataviados coa indumentaria de peregrino: o característico saial axustado na cintura e o mantelo. Polas costas de ambos colga un sombreiro de configuración semellante ao do Apóstolo quen, igualmente, se representa vestido cunha túnica ampla ou saial que lle chega ata debaixo dos xeonllos, producindo pregues de tendencia paralela que se interrompe, non obstante, cunha composición triangular á altura do ventre. Esta túnica, máis axustada na parte superior do corpo, iría abotoada, percibíndose con minuciosidade tanto os botóns como os ollais, montando a tela da esquerda sobre a dereita como aínda hoxe sucede coas prendas de vestir masculinas. Pola parte posterior, o tratamento da mesma limítase a unha esquemática repetición de amplos pregues.

Sobre os ombreiros presenta unha esclavina longa que separa cos dous brazos e que cae ao seu aire pola parte posterior debuxando pregues paralelos, acordes cos da prenda anterior. Coa súa man esquerda suxeita o libro aberto e a cabaza, mentres que coa dereita trema do bordón (outro atributo xacobeo por antonomasia) que remata lixeiramente por enriba do ombreiro pero que proseguiría, sen dúbida, ata a altura do sombreiro para tocar a súa aba, onde aínda se evidencia o contacto. Colgada deste, á altura da súa man, disponse a escarcela que adopta (como acostuma a ser na case totalidade dos exemplares deste tipo) unha singular configuración triangular cun vértice para a parte superior.

Cubre a cabeza cun sombreiro de aba ancha volta, adornada cunha carnosa vieira na parte frontal. Esta parte, de feito, é obxecto dun tratamento moi detallado en tanto que se organiza o cabelo nunha serie de guedellas circulares, a barba se traballa con liñas paralelas que describen sinuosas curvas, diferenciando o bigote, e os ollos se recrean lixeiramente amendoados pero executados cunha gran precisión e minuciosidade, co mesmo empeño que puxo o acibecheiro para representar as cellas e mesmo os pregues horizontais da fronte do Apóstolo.

As pernas son visibles dende as coxas mostrando os pés descalzos. Esta parte inferior aparece trepanada mentres que a peaña onde se dispoñen as figuras amosa unha perforación.