Marqués de Lozoya, (Segovia, 1893 - Madrid, 1978) a historia de España. Nacido nunha familia aristocrática, que se encarga de fornecer o adestramento extensivo. Estudou Dereito e Artes tamén. Desde 1923, foi sucesivamente profesor de Historia de España e de Historia da Arte na Universidade de Valencia, Madrid e Navarra. Entre 1931 e 1934, escribiu a súa Historia da arte española, e en 1935, publicado en España arte gótica: arquitectura, escultura e pintura. Ao longo da súa vida, el ocupou varios cargos nunha ampla gama de institucións culturais, dentro e fóra do país. Foi Director Xeral de Belas Artes entre 1939 e 1951, director da Academia de Belas Artes de España en Roma, de 1952 a 1957, director do Instituto de España, entre 1964 e 1978, e director da Real Academia de Belas Artes 1972-1978. Tamén foi vicepresidente da Sociedade Hispánica de América e membro de varias academias estranxeiras. Débese notar, tamén, entre as súas mellores obras: mobiliario de estilo español (1962), e da historia de España, publicado en 1968.

Foi un editor, xornalista e político español. Naceu a comezos de outubro 1656 na cidade Arizcun Navarra, no val de Baztán. El logo deixou a súa terra natal para ir a Madrid. Aquí comezou a súa formación no Colexio da Compañía de Xesús, onde se familiarizou con algúns dos que serán membros influentes dos grupos intelectuais virada do século. Foi o recoñecemento gradualmente, o que lle dá un foro privilexiado e de Carlos II, onde ocupou varios tesourería e iniciou varias actividades de negocio, o resultado tanto das ocupacións tradicionais da súa familia e os seus propios intereses. Foi nomeado, sucesivamente, o administrador de Carlos II, o tesoureiro real da milicia, a raíña Mariana de Neuburgo, esposa de Carlos II, María Luisa de Saboia e de Isabel Farnese, muller de Filipe V. Morreu en Nova Baztán a 12 abril de 1735, agora está baixo a bóveda central da Igrexa de San Francisco Javier.

máis coñecido como Cardeal Cisneros (Torrelaguna, 1436 - Roa, 08 de novembro de 1517). Cardeal Arcebispo de Toledo e Primaz de España, pertencente á Orde Franciscana, en terceiro lugar Inquisidor Xeral de Castela e rexente da mesma ata a morte de Fernando. Coa morte de Filipe, o Belo tamén presidiu o Consello de Rexencia, que asumiu o cargo sen o consentimento da raíña Juana, ata a chegada de Fernando.

(Jerez de los Caballeros, 1475 - Acla, 15 de enero de 1519) fue un explorador, gobernante y conquistador español. Fue el primer europeo en divisar el Océano Pacífico desde su costa oriental y el primer europeo en fundar una ciudad permanente en tierras continentales americanas.

Felipe IV de Austria (o Habsburgo), llamado el Grande o el Rey Planeta, fue rey de España[2] desde el 31 de marzo de 1621 hasta su muerte. Su reinado de 44 años y 170 días fue el más largo de la casa de Habsburgo y el tercero de la historia española, siendo superado sólo por Felipe V y Alfonso XIII, aunque los primeros dieciséis años del mandato de éste último fueron bajo regencia.

Juana de Castro «La desamada», dama de ascendencia castellana de la alcurnia de los señores de Vizcaya, e hija del primer señor jurisdiccional de Monforte de Lemos, Pedro Fernández de Castro, precursor de la saga del Condado de Lemos. Hermana de Fernán Ruiz de Castro «Toda la lealtad de España», III Conde de Lemos, y de la malograda Inés de Castro, vivió durante el siglo XIV.

Foi reina de Castela en 1217 y reina consorte de León entre 1197 y 1204. Segunda muller de Alfonso IX

O seu pai Afonso VII confiou a súa educación ao líder da nobreza galega o Conde D. Fernando Pérez de Traba, da mesma familia que o tutelara a el cando neno. Isto propiciou a presión galega por restaurar a coroa leonesa á morte do rei Afonso. A rivalidade entre as igrexas de Santiago de Compostela e Toledo contribuíu tamén a que o testamento de Afonso VII deixase a Sancho III Castela e Toledo e a Fernando II León e Galicia.

Raimundo de Borgoña foi un magnate borgoñón que gobernou o Reino de Galicia por doazón feudal do rei Afonso VI en 1087. Fillo de Guillerme I de Borgoña e familiar directo do Papa de Roma Calisto II

Se casó en 1087 con la infanta Urraca, hija de Alfonso VI, que, tras la muerte de su hermano Sancho, fue nombrada heredera del Reino de Castilla y del Reino de León.

Hacia 1095 recibió de Alfonso VI el Condado de Galicia, que comprendía las tierras del Reino de Galicia al norte del Río Miño.

Repobló ciudades como Salamanca y Ávila.

Raimundo de Borgoña murió en Grajal de Campos el 24 de mayo de 1107, dos años antes de que su esposa Urraca heredase el reino de León tras la muerte de su padre.