NESTE MOMENTO ESTAMOS ABERTOSNESTE MOMENTO ESTAMOS PECHADOS
ABERTOPECHADO
HORARIOSHORARIOSHORARIOS
TARIFASTARIFASTARIFAS
LOCALIZACIÓNLOCALIZACIÓNLOCALIZACIÓN

A peregrinación e o camiño de Santiago

Os obxectos e rituais relacionados cos peregrinos xacobeos; A vinculación que a música, a literatura e a arte tivo co Camiño de Santiago; A diversidade iconográfica do Apóstolo así como a amplísima dispersión do culto a Santiago, son os protagonistas nesta planta.

Descubrimento e identificación do corpo apostólico

A inventio. Aparece unha nova reliquia

Dende o seu enterramento no Libredón transcorre o tempo ata que chegamos ao século IX, momento no que ten lugar o seguinte episodio da nosa lenda, coñecida como a inventio. Nesta terra do Libredón, unha noite o monxe Pelaio, que vivía nas proximidades de Solovio, ve luces nun campo veciño e, tras contarllo ao seu confesor, informan o bispo de Iria Flavia, Teodomiro. Descobren un mausoleo de época romana onde habería tres corpos, que vencellan cos restos do Apóstolo e os seus discípulos Teodoro e Atanasio. Podemos observar nesta sala unha maqueta interpretativa do que sería este mausoleo romano onde apareceron os tres corpos.

Así comeza a historia da cidade de Compostela e o Camiño de Santiago. Debemos entender este feito no seu contexto histórico, estamos no século IX, momento da reconquista, e o achado dos restos do Apóstolo supoñen un reforzo moral moi forte para o exército cristián.

Con respecto ás fontes bibliográficas deste episodio, antes do descubrimento do sepulcro de Santiago circulaban abundantes referencias sobre a súa localización e o seu culto. O «Breviario dos Apóstolos» citaba, a finais do século VI, a predicación en Hispania e situaba a súa tumba en A(r)ca Marmarica. Algo similar indicaba, cara ao 650, un texto interpolado de san Isidoro en «De ortu et obitu patrum». Beda o Venerable recollía cara ao 730 no seu «Martyrologium» referencias sobre o traslado e enterramento «... contra mare Britanicum...» (océano Atlántico).

Ao longo do noso percorrido ascendendo cara á maqueta do mausoleo, poderemos observar unha copia impresa na cidade de Colonia no ano 1688 da obra de Beda o Venerable, «Opera Theologica, Moralia, Historica, Philosophica, Mathematica & Rhetorica...» Nos seus escritos, Beda defende a evanxelización de Hispania por Santiago o Maior, pero o máis significativo é o do enterramento que o recolle en dúas ocasións. Unha na homilía XCII sobre Xoán, que admite que o corpo do seu irmán repousa en Hispania e a seguinte referencia atópase na martiroloxía co que parece admitir un segundo traslado.

Teodomiro de Iria e Afonso II

As narracións sobre o descubrimento do sepulcro de Santiago sitúan o achado no reinado de Afonso II (791-842) e o pontificado de Teodomiro, bispo de Iria (819-847). Tamén se relaciona con Carlomagno, emperador de Occidente (800-814) e sinálase o ano 813 como data do achado. Con esta suposición pretendíase dar un recoñecemento internacional ao sepulcro e ao Camiño de Santiago, aínda que historicamente non parece aceptable.

Un mausoleo romano. Para quen?

O sepulcro identificado como a tumba de Santiago é un enterramento monumental (mausoleo) dos séculos I e II d. C. A súa configuración orixinal foi transformada en diversas ocasións, de modo que é difícil presentar actualmente unha reconstrución verosímil.

Este tipo de enterramento transforma a simple tumba nun santuario para honrar a memoria do defunto. Este mausoleo, que evidencia tamén a existencia dun núcleo urbano próximo e dalgún personaxe relevante podería asemellarse ao de Fabara (Zaragoza), do século II. A tradición sostén a cristianización do monumento para acoller os corpos de Santiago e dos seus discípulos Atanasio e Teodoro. Outras hipóteses considérano a tumba de Prisciliano, bispo herexe executado en Trier (Alemaña) no século IV.